ชื่อภาษาอังกฤษ :
ชื่อภาษาไทย : มหาภัยไวรัสระบาดโตเกียว Pandemic

ซึโยชิ มัตสึโอกะ (ซาโตชิ ซึมาบูกิ) นายแพทย์หนุ่มแห่งศูนย์ฉุกเฉินของโรงพยาบาลเจนเนอรัล มูนิซิเปิล นอกกรุงโตเกียว ตรวจอาการคนไข้ชื่อ มานาเบะ (ชิซึรุ อิเควากิ) พบว่ามีอาการคล้ายไข้หวัด ทว่าผลตรวจเลือดออกมาเป็นเนกาทีฟ และวันต่อมา อาการของคนไข้ก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว เริ่มจากตัวเหลือง อวัยวะทำงานล้มเหลว มีเลือดออกจากตาและจมูก ชักอย่างรุนแรง และเสียชีวิตในที่สุด

สถานการณ์เลวร้ายลงอีกเมื่อมีการประกาศให้ศูนย์ฉุกเฉินเป็นเขตติดเชื้อ ผู้ป่วยที่เข้ามารับการรักษาคนแล้วคนเล่าพากันเสียชีวิตลง ขณะเดียวกัน มีการพบเชื้อไข้หวัดนกในฟาร์มเลี้ยงไก่ที่อยู่ใกล้เคียง สื่อมวลชนจึงกระจายข่าวออกไปอย่างรวดเร็ว ฟาร์มแห่งนี้กลายเป็นแหล่งแพร่เชื้อไข้หวัดนกสายพันธุ์ใหม่ ความหวาดกลัวและเชื้อโรคแพร่กระจายคุกคามไปทั่วประเทศ

วันที่ 18 มกราคม 2011 มีผู้ติดเชื้อ 4,127 ราย มีผู้เสียชีวิต 1,989 ราย ไอโกะ โคบายาชิ (เรอิ ดาน) แพทย์หญิงขององค์การอนามัยโลกซึ่งเชี่ยวชาญด้านโรคติดต่อร้ายแรง อีกทั้งยังเป็นอดีตอาจารย์และอดีตคนรักของ ซึโยชิ ถูกส่งตัวมาช่วยควบคุมสถานการณ์ เธอประกาศให้โรงพยาบาลเป็นเขตกักกัน ตั้งกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด และปฏิบัติกับคนไข้เสมือนทำธุรกิจ ความคิดของเธอขัดแย้งกับ ซึโยชิ และก่อให้เกิดแรงต่อต้านจากบุคลากรในโรงพยาบาล

วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2011 มีผู้ติดเชื้อประมาณ 2.5 ล้านราย มีผู้เสียชีวิตประมาณ 900,000 ราย สถานการณ์ย่ำแย่จนมีคำสั่งห้ามเดินทางออกนอกประเทศญี่ปุ่น สื่อมวลชนทั่วโลกขนานนามโรคนี้ว่า เบลม ทั้ง ซึโยชิ และ ไอโกะ และคุณหมอท่านอื่นๆ ต้องทำงานหนักขณะที่ผู้ป่วยล้มตายราวใบไม้ร่วง แต่ ซึโยชิ ก็ยังพยายามดิ้นรนคิดค้นวัคซีนมาต่อสู้กับไวรัสร้ายนี้ให้จงได้

เตือน คลิปนี้ติดรหัส

ผู้โพสต์ : aoJvoJ  รับดูรหัสดูหนังของผู้โพสนี้ คลิ๊ก